Waarom krijg je bij je geboorte niet een gebruiksaanwijzing mee? Zo eentje waarin staat: “Niet te gebruiken na 30 km” of “Niet meer belasten na 30 km, onderdelen kunnen kapot gaan”.

Ik heb niet zo’n gebruiksaanwijzing, ook nooit gehad. Zal ook wel de reden zijn dat ik mij voor de zoveelste keer stortte op een marathon.

Ook de waarschuwing dat behaalde resultaten in het verleden geen garantie geven tot… was geen reden om af te zien van een start in Rotterdam. Dat, terwijl mijn resultaten op deze afstand in het verleden nu niet van dien aard waren dat je mocht verwachten dat mijn belegging in trainingsarbeid zou leiden tot een stijging in de aandelen van zeg ‘m Garmin of Asics.

Wat was nu dan wel de reden dat ik op 24 oktober blij opgewonden bij de start stond, vlak voor de brug der bruggen in de stad der steden? Dat ik van plan was, om het maar op zijn Rotterdams te zeggen, "dat pleuris end opnieuw af te leggen?"

Ik wijt het aan een volledige verstandsverbijstering of drank, in ieder geval heb ik zo een twee jaar geleden, toen corona nog gewoon een biertje was, besloten om de tien marathons vol te maken. Kan ook prima zonder talent, aan de medailles zie je de tijden niet, die medailles zijn voor iedereen hetzelfde.

Ooit gestart in Rotterdam en de laatste dan ook in Rotterdam. Ik heb mijn verjaardag gevierd tijdens de marathon in Rotterdam, ik ben lachend en huilend de finish overgegaan, ik heb kotsmisselijk bananen geweigerd, ben gefilmd, heb euforische momenten gehad, ben zwalkend door Crooswijk gegaan en had na afloop altijd weer moeite met stoepranden, het leken wel bergen. Ik heb daar met vrienden en vriendinnen gelopen en heb in Rotterdam maar één keer binnen de vier uur de finish gehaald, aan het end deed het eigenlijk altijd pijn. Het is eigenlijk niet uit te leggen die zelfkastijding, waarom doe je zoiets?

Omdat je erbij mag zijn, bij een mega evenement, bij die opgewonden sfeer die in die stad hangt. Omdat er supporters zijn, vrienden, familie, volstrekt onbekenden, ze leven allemaal mee. Omdat je langs het Feyenoord stadion loopt terwijl je nog fris bent, omdat er onderweg momenten zijn dat je je heel goed voelt en omdat Lee Towers voor je zingt dat je nooit alleen loopt. Omdat die brug zo mooi is en de kubuswoningen betekenen dat je er bijna bent. Omdat je op 34 km vanaf een gigantisch billboard door je lief wordt toegesproken dat je het best kan terwijl je op dat moment het liefst voorgoed wil verdwijnen in het Kralingse bos. Omdat je komt tot zelfreflectie, genieten, afzien en opnieuw genieten, alle emoties komen voorbij. Omdat je je tepels af mag plakken en vaseline mag smeren zonder dat iemand dat gek vindt, omdat…..

Omdat het niet uitmaakt hoe lang je er over doet, het is en blijft een pleuris end maar wel een geweldig pleuris end. Joost en Eugene (toppers) vooral bedankt voor de fijne trainingsuren en supporters bedankt dat jullie toch nog even hebben willen wachten tot ik ook voorbij kwam! Dank voor alle whatsapp berichten. En zoals Forest Gump ooit zei toen hij ergens midden in de woestijn stopte met rennen: “I’m pretty tired”.

Peter