9 februari reisden mijn jongste zoon Lennart en ik af naar Stockholm om in Sollentuna, net boven Stockholm, een halve wintermarathon door sneeuw en over ijs te lopen. Samen met Stijn, een andere zoon, die met vrouw en kinderen in Zuid zweden woont. Hij was ook de aanstichter.

Het maakt het wel leuk dat je eigenlijk niet weet wat je te wachten staat! Nou ik zal je zeggen. Het was bar maar een sprookje. De omstandigheden waren ideaal, werd gezegd. Niet alle jaren had het ijs er tussen de besneeuwde heuvels op het langgerekte meer er zo mooi bij gelegen. Ook in Zweden hebben ze last van de global warming. De week daarvoor had het wat gedooid en daarna was het weer stevig gaan vriezen en er lag een ongerept laagje sneeuw op het parcours. Er was niet al te veel wind. De gevoelstemperatuur was slechts min negen graden. Ik moest meteen aan Jonathan denken toen ik lopers zag in korte broek en shirt met korte mouwen. Zou zij dat ook hebben gedaan? Vast wel. Maar wij hebben ons voor de loop toch maar even warm gehouden in een sportaccommodatie annex zwembad in de buurt. Maar ja, op enig moment moet het dan toch gebeuren. Met z’n allen aan de start. De marathonlopers waren intussen al vertrokken. Daarna mochten de canicrossers. Lopers met een hond aan de lijn. Door sneeuw en over ijs. Begin er maar aan zonder slede 21 kilometer in eigen persoon voortgesleept te worden door de elementen.

Aan ons de beurt dus na de honden. Snowgrips om de schoenen en het avontuur tegemoet. Over redelijk toegankelijke paden moet ik zeggen, met toch nog wel de nodige hoogteverschillen en soms zelfs via trappen en dan natuurlijk het meer op en over en aan de andere kant verder en zo diverse keren zodat je soms niet meer wist waar je zoal al geweest was. Daarover verderop in mijn relaas wat meer. Op het ijs stonden ook de drinkposten en je kon er kaneelbollen verorberen. Een traditioneel Zweeds gerecht. Om kramp in de buik in plaats van de kuiten te vermijden ben ik daar tijdens de race maar vanaf gebleven. Een drankje nam ik wel en daar kon je ook lang van genieten omdat je deze deels in bevroren toestand in moest nemen. IJsklontjes in de mond dus. Eigenlijk wel handig. Zo wordt het vocht geleidelijk toegediend. In het begin was ik wat voorzichtig op het ijs, maar ik moet je zeggen, dat liep met de snowgrips gemakkelijker dan er omheen. Op het ijs kon je eigenlijk je normale tempo lopen.

De loop deed me sterk denken aan een Warnsborncross naar Zweeds model. Een relatief kleine knusse loop met 375 deelnemers verdeeld over 22 nationaliteiten. Dat dan weer wel. Toen ik vroeg naar de tijdsregistratie werd me verteld dat dat met de laptop werd gedaan. Ik heb ze het telefoonnummer van Mark Spierenburg gegeven om hierover ervaringen uit te wisselen. De organisatie had ook enkele reserve snowgrips in de aanbieding voor degene die wat laat tot de ontdekking kwam dat een helse tocht door sneeuw en over ijs was uitgezet. Dat zou Arnhemia ook gedaan hebben. Er waren kaneelbollen en stevige soep na afloop. Geen alcohol. Dat dan weer niet. Ik heb het niet gedaan maar dat zou je kunnen oplossen met een heupflesje. En er liep een Zweedse Hans van de Meer rond die elke, en dan ook elke, loper op de gevoelige plaat wist vast te leggen.

Een verkeerde verwijzing en loopverdwazing heeft tot gevolg gehad dat ik een rondje extra over het meer ben gaan lopen. Uiteindelijk had ik 32 kilometer op de teller in plaats van de halve marathon, maar dat heeft geen moment de pret mogen drukken. Dat zegt wat. Ik zou het zo weer doen.

En belangstelling had ik ook. Diverse keren ben ik met onbegrijpelijke teksten aangesproken, gelukkig spreekt Stijn een woordje Zweeds. Of ik echt van plan was de halve door sneeuw en ijs te gaan lopen, dan wel of ik dat echt had gedaan. Blijkbaar houdt dat verband met uiterlijke kenmerken die verraden dat ik weliswaar een erudiete uitstraling heb, maar senior ben. Dat is dan wel weer wat minder.

Natuurlijk hebben we ook nog andere dingen gedaan. Gewandeld vanuit een chaletje op een van de eilanden van de archipel waar Stockholm onderdeel van is. Stockholm bezocht. Ouderwetse sneeuwpret, waar kan het nog. Een claustrofobische sauna bij het huisje waar de waterdamp je de adem benam. En ga zomaar door. Vooral ook een leuke tijd met twee van mijn kinderen die je niet elke dag ziet of spreekt en zij elkaar ook niet. Heel leuk dus!

Stijn wees me enige dagen na ons avontuur op de bruggenloop (de Broloppet) die 25 jaar na de opening van de brug over de Sont opnieuw wordt georganiseerd en waaraan Arnhemianen nog warme herinneringen hebben. Mijn inschrijving is niet gelukt. Binnen een uur was de loop uitverkocht. Jammer. En dan mijn tijd. 2.20 op de halve en met dit parcours. Daar was ik eigenlijk wel tevreden over. De ijsbeer ben ik gelukkig vóór gebleven.

Ad van O.