Zoals Mallory het eerste gedeelte had beschreven, volgt hier George's 2e 21,1 kilometer van de marathon.

Nadat ik vrij hard begonnen was na de start met een ietwat te hoge hartslag, was het zaak om na 15 kilometer wat gas terug te nemen. Misopvatting dus, want ik merkte dat ik op dat moment al moe begon te worden. De zon begon te schijnen waardoor de temperatuur steeg en het parcours bleek helemaal niet zo vlak als wat ik gelezen en gedacht had. Maar ja, onder het mom van niet klagen maar dragen: doorlopen maar. “Had ik toch maar beter mijn trainingsschema moeten volgen”, ging geregeld door mijn hoofd. Ik moet na tien marathons toch beter weten?!

Bij de start ging ik nog weg van een haalbare tijd van vier uur, maar na 21,1 kilometer in 2.04 uur te hebben gelopen, kwam ik er achter dat dit geen haalbare kaart zou worden deze dag. Ook hadden we eerder nog besproken met het gruupske dat we van de tocht zouden moeten genieten en niet alleen maar het snot van de ogen zouden gaan rennen. Ik draaide de knop om en ging het nóg rustiger aan doen.

 

Verkeerde marathon in gedachten

De Schotten langs de kant en hun oh zo typerende voortuintjes waren zo aardig om op hun halfhoge muurtjes bekertjes water neer te zetten. Anderen en voornamelijk kinderen stonden langs de kant met winegums en andere suikerbevattende snoepjes om onze energie een boost te geven. Maar de hitte begon steeds meer op mij in te werken. Drinken, drinken en nog eens drinken werd het credo.

Het leuke van zo’n loop vind ik dat je met lotgenoten loopt en deze ook af en toe polst hoe zij de marathon ervaren. Ik sprak een man uit South-Welsh en vroeg hoe het hem verging. “Bloody hot!”, verzuchtte hij. Hij vroeg mij waar ik vandaag kwam, wat ik gek vond vanwege de Nederlandse vlag op mijn arm waarvan Mallory ons had voorzien. Maar goed, ik vertelde hem mijn afkomst en dat ik had gelezen dat deze marthon vlak en snel zou zijn. “Really?”, riep hij uit, bezorgd of ik wel de goede marathon voor ogen had. Misschien voor Schotse begrippen niet, maar deze marathon was alles behalve vlak. De route was niet heuvelig, maar er zat veel vals plat in. En man, wat was dát zwaar.

Nét geen topsporter

Na een paar keer gewoon wat wandelen en mijn spieren te hebben gerekt en gestrekt, liep ik na 4.41u over de eindstreep. Enigszins gedesillusioneerd, maar trots dat ik mijn eerste buitenlandse marathon had gelopen, stapte ik later de bus in op weg naar de start. Wat een avontuur was dit. Ik sprak met een dame uit Denemarken die ook als doel had om de eindtijd van vier uur te behalen, maar ook zij finishtte met een tijd van 4.42u. Zucht... Eén minuut langzamer dan mij. 'Gelukkig,', dacht ik nog.'Er zijn er meerderen die zo geleden hebben als ik.'
Terugkomend uit de bus wachtte mij een uitbundig onthaal van de inmiddels zes uur eerder gefinischtte Arnhemianen. Spullen werden mij uit mijn handen genomen en even voelde ik mij als een topstporter die nét nog niet gedragen werd. Al met al: een heerlijke dag, evenals het heerlijke weekend in Edinburgh. Volgend jaar weer een ander verhaal vanuit een andere stad en land...

George